هشدار درباره تاثیر هوش مصنوعی بر کاهش توانایی شنیدن و گفت‌وگو

بیشتر نگرانی‌ها پیرامون هوش مصنوعی بر کیفیت نگارش متمرکز است، اما یک تاریخ‌دان شفاهی استرالیایی معتقد است که زیان بزرگ‌تر می‌تواند از دست رفتن توانایی ما در شنیدن باشد.

شرلین رابینسون دیدگاه‌های خود را در یادداشتی برای روزنامه گاردین مطرح کرد و توضیح داد که گوش دادن به دیدگاه‌های گوناگون و ورود به دنیاهای مختلف، بخش جدایی‌ناپذیری از ویژگی‌های انسانی ما به شمار می‌رود.

کاهش سالانه واژگان در گفتار روزانه

رابینسون بر این باور است که انسان‌ها هم‌اکنون نیز کمتر صحبت می‌کنند، در حالی که ربات‌های هوش مصنوعی نوید پاسخ‌های سریع‌تر و شنیدن همدلانه‌ای موسوم به این فناوری را می‌دهند.

او به پژوهش‌های انجام‌شده توسط روان‌شناسان دانشگاه میزوری-کانزاس‌سیتی و دانشگاه آریزونا استناد می‌کند. این بررسی‌ها نشان داد که میان سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹، افراد به ازای هر سال حدود ۳۳۸ کلمه کمتر در روز صحبت کرده‌اند.

بر اساس این داده‌ها، میانگین گفتار روزانه از حدود ۱۶ هزار واژه به نزدیک ۱۲ هزار و ۷۰۰ واژه کاهش یافته است و افراد زیر ۲۵ سال بیشترین افت را تجربه کرده‌اند. این آمار بیشتر مربوط به ایالات متحده و اروپا است و پیش از فراگیری چت‌بات‌های امروزی به پایان می‌رسد.

ارزش آرشیوهای صوتی و همدلی انسانی

رابینسون سرپرستی تیم پشت مجموعه تاریخ شفاهی کتابخانه ملی استرالیا را از سال ۲۰۱۸ تا اوایل سال ۲۰۲۴ بر عهده داشت؛ مجموعه‌ای که بیش از ۵۸ هزار ساعت ضبط صوتی از سال ۱۹۵۷ به این سو را در خود جای داده است.

او در طول فعالیت خود به روایت‌های بومیان استرالیا درباره تاریخ عمیق این سرزمین، شهادت اعضای نسل‌های ربوده‌شده، خاطرات یک پناهجوی فراری از ویتنام با قایق و سخنان یک پزشک اهل داروین که از طوفان تریسی جان سالم به در برده بود، گوش داده است.

وی استدلال می‌کند که شنیدن صدای افرادی که با ما تفاوت دارند، به تقویت همدلی می‌انجامد و این همان چیزی است که به گفته وی در معرض خطر نابودی قرار دارد.

نتیجه‌گیری

این تاریخ‌دان شفاهی هشدار می‌دهد که همدلی غنی‌ترین هدیه شنیدن است و اگر کمتر سخن بگوییم و بشنویم، بزرگ‌ترین دارایی خود را از دست خواهیم داد؛ دغدغه‌ای که همزمان با گرایش روزافزون افراد به سوی چت‌بات‌های هوش مصنوعی اهمیت بیشتری یافته است.